PDF Print E-mail
കത്തുകള്‍
പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ . പി.കെ. ബിജു . ഡോ കെ എന്‍ പണിക്കര്‍ . എം കേളപ്പന്‍ . എം ആര്‍ അനില്‍കുമാര്‍ . ഹരിശങ്കര്‍ കര്‍ത്ത . മോഹന്‍ലാല്‍ . എന്‍ വി അജിത്ത് . വന്ദന കൃഷ്ണ . കെ പി രമേഷ് . എ മനോജ് . എ എന്‍ രവീന്ദ്രദാസ് . സാബു ജോസ് . പി രാജീവ് . നര്‍ഗീസ് ഷിഹാബ് . സീതാറാം യച്ചൂരി . ഡോ. പി മോഹന്‍ ദാസ് . ഡോ. പി. എസ്. ഷാജഹാന്‍ . യു എ ഖാദര്‍ . റാം കുമാര്‍ . കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍ . സുഗതകുമാരി . അശോകന്‍ ചരുവില്‍ . രഞ്ജിത്ത് ശ്രീധര്‍ . മണിലാല്‍ . പിണറായി വിജയന്‍ .

ജീവിതം എന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക്കി

പി.കെ. ബിജു / പ്രീജിത്ത് രാജ്

g
 

കര്‍ഷകതൊഴിലാളികളിലേറെയും ജീവിതത്തിന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. നരച്ച ജീവിതത്തിന്റെയപ്പുറത്തുളള തിളക്കമുളള സ്വപ്നങ്ങള്‍ കൈയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ഒരിക്കലും ഇവര്‍ക്കാര്‍ക്കും സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അതിജീവനത്തിന്റെ രസതന്ത്രം ഇവര്‍ക്കൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. ജീവിതം പോരാട്ടമാണെന്നതും ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുളള പോരാട്ടമാണെന്നതും ആ കുട്ടിക്കാലത്ത് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. തിരിച്ചറിയാനുളള പാകത വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആ പോരാട്ടത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം മാത്രമാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ ഞാന്‍ ഉരുകിയിട്ടുണ്ട്, അഭിമാനിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

പൊടിപിടിച്ച നിലത്തിരുന്ന്, കറുത്ത ബോര്‍ഡില്‍ അദ്ധ്യാപകന്‍ കോറിയിട്ട വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തിയെടുക്കുമ്പോള്‍, ദ്വാരം വീണ ട്രൌസറിന്റെ ഓട്ടകളിലൂടെ രാമുവിന്റെ ചന്തിയില്‍ എറുമ്പുകള്‍ ഭൂപടം വരച്ചു. നീറ്റല്‍ കൊണ്ട് ചന്തി തടവുമ്പോള്‍ പിറകില്‍ ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബഞ്ചുകള്‍ രാമുവിനെ മാടിവിളിച്ചു. തന്റെ കരിപുരണ്ട ട്രൌസറിനേക്കാളും വൃത്തിയുളള ബഞ്ചിന്റെ മിനുത്ത പ്രതലങ്ങളിലേക്ക് രാമു കൊതിയോടെ നോക്കി.

ഫ! മാദിഗേ…നിനക്ക് ബഞ്ചിലിരിക്കണോ? ബഞ്ച് നോക്കി അശുദ്ധമാക്കാതെ നിലത്തിരിക്കെടാ… അദ്ധ്യാപകന്റെ അലര്‍ച്ച രാമുവിനെ തളര്‍ത്തി. അഴുക്കേറെയുളള, കരിപുരണ്ട, തുളവീണ തന്റെ ട്രൌസറിലേക്ക് നോക്കി, എറുമ്പ് കടിച്ച നീറ്റല്‍ മറന്നുകൊണ്ട് രാമു നിലത്ത് കുത്തിയിരുന്നു...”

ആന്ധ്രയിലെ ഖമ്മം ജില്ലയിലെ സുബ്ളേയ്ഡ് ഗ്രാമത്തിലാണ് രാമു ജനിച്ചത്. അച്ഛന്റെ തൊഴില്‍ ചെരുപ്പ് നിര്‍മ്മാണമാണ്. ദളിത് സമുദായത്തിലെ മാദിഗ എന്ന ജാതിയാണ് അവരുടേത്…

രാമു ഒരിന്ത്യന്‍ ദളിതിന്റെ പരിച്ഛേദമാണ്. നവോത്ഥാനപൂര്‍വ്വ കേരളത്തെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന ജാത്യാചാരങ്ങള്‍ കൊടികുത്തിവാഴുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലൊന്ന് മാത്രമാണ് സുബ്ളേയ്ഡ്. ഇവിടങ്ങളിലെ ദളിത് ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന യാതനകള്‍ വിവരണാതീതമാണ്.

പല പ്രദേശങ്ങളിലും നടക്കുന്നതുപോലെ ‘ഫാഷനബിളായി’ ഒരു ദളിത്സമരം പോലും നടത്താന്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ക്കാവുന്നില്ല. ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ഇവര്‍ക്കെതിരെ മുഖം തിരിച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. ദളിതരെ മുന്‍നിര്‍ത്തി ലക്ഷങ്ങള്‍ കൊയ്തെടുക്കുന്ന‘എന്‍.ജി.ഒ സവര്‍ണ്ണര്‍’ഇവരെ കാണുന്നില്ല. സ്വാതന്ത്യ്രത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും വെള്ളിവെളിച്ചം ഇക്കൂട്ടരുടെമേല്‍ വന്ന് പതിക്കുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും രാജ്യത്തെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ദളിത് സമൂഹം നീറിനീറി ജീവിക്കുകയാണ്. നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മാരിവില്ലുകള്‍ വിരിഞ്ഞ കേരളം പോലുളള പ്രദേശങ്ങളിലാവട്ടെ കാലഹരണപ്പെട്ട പ്രാചീന മൂല്യങ്ങള്‍ കുഴിച്ചെടുത്ത് ജീവന്‍ വെപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ കരിമേഘങ്ങള്‍ ഇടിവെട്ടി പെയ്യാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്നു. ഭീഷണമായ ഇത്തരമൊരു വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്ന് സമൂഹത്തിന് ചില നല്ല സന്ദേശങ്ങള്‍ പകര്‍ന്ന് കിട്ടുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യന്‍ പുരോഗമന വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനം; എസ് എഫ് ഐയുടെ അഖിലേന്ത്യാ പ്രസിഡന്റ് ഒരു ദളിത് യുവാവാണ്. എസ് എഫ് ഐയുടെ ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായാണ് ഒരു ദളിത്, അഖിലേന്ത്യാ ഭാരവാഹിയാവുന്നത്.

കോട്ടയം ജില്ലയിലെ വൈക്കം താലൂക്ക്, മാഞ്ഞൂര്‍ സൌത്തില്‍ കര്‍ഷക തൊഴിലാളികളായ കുട്ടപ്പന്റെയും ഭവാനിയുടെയും മകന്‍ പി.കെ. ബിജു, കടന്നുവന്ന വഴികള്‍ പട്ടിണിയുടെയും വേദനയുടെയും യാതനയുടേയുമാണ്. പുതുതലമുറക്ക് അജ്ഞാതമായ വഴികള്‍! എസ് എഫ് ഐ പോലുളള പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് ഭാരവാഹിത്വം നിര്‍ണ്ണയിക്കാന്‍ ജാതിയും മതവും ഒരിക്കലും മാനദണ്ഡമാകുന്നില്ലായെങ്കിലും ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുളള ദളിതരുടെ, നിസ്വവര്‍ഗത്തിന്റെ ദാരുണ ശബ്ദങ്ങള്‍, സുബ്ളേയ്ഡ് ഗ്രാമത്തിലെ രാമുവിന്റെ നിസഹായതയും വേദനയും... ജീവിതത്തിന്റെ കനല്‍വഴികളില്‍ തിക്തമായ അനുഭവപാഠങ്ങള്‍ രുചിച്ചറിഞ്ഞ പി.കെ. ബിജുവിന് കൂടുതല്‍ തിരിച്ചറിയുവാനാവും. സുബ്ളേയ്ഡ് പോലുളള ജാതിചിന്ത നുരക്കുന്ന നരകത്തിന്റെ വാതയാനങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ വിപ്ളവപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിന്‍ബലവും കരുത്തുമായി പൊരുതി മുന്നേറാന്‍ ബിജുവിന് കഴിയുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം. പുരോഗമന വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വേരുകള്‍ അത്തരം പ്രദേശങ്ങളില്‍ ആഴ്ത്തുവാനും അവകാശങ്ങള്‍ പോരാടി നേടുന്നതിനും ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ കരുത്തുളള ഈ ദളിത് യൌവ്വനത്തിന്റെ ഭാരവാഹിത്വം എസ്.എഫ്.ഐക്ക് സഹായകമാവുന്നുണ്ട്. മതജാതി-സാമൂഹ്യ ദുരാചാരങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുരോഗമനാശയങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങള്‍ പടര്‍ന്ന് പന്തലിക്കണം എന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന പി.കെ.ബിജു തന്റെ ജീവിത വഴികളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.

പ്രീജിത്ത് രാജ് : താങ്കളുടെ ജീവിതം പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് അന്യമാണെന്ന് തന്നെ പറയാനാവും. പട്ടിണിയുടെയും പരാധീനതയുടെയും ബാല്യ-കൌമാര- യൌവ്വനകാലങ്ങള്‍. ഈ കടുത്ത പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ച് പഠനത്തിലും പൊതുപ്രവര്‍ത്തന രംഗത്തും താങ്കള്‍ മികവ് നേടി. കേരളത്തിലെ സാമൂഹ്യ സാഹചര്യങ്ങള്‍ ദളിത് എന്ന നിലയില്‍ താങ്കളെ വേദനിപ്പിച്ച് കാണില്ല എന്ന് കരുതുന്നു. വിശപ്പും കണ്ണുനീരും കൈകോര്‍ത്ത പിന്നിട്ട കാലം താങ്കളുടെ സ്മൃതിപഥത്തില്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ?

ദളിത് എന്നതുകൊണ്ടുളള ഇകഴ്ത്തല്‍ ജീവിതത്തില്‍ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുകയില്ല. എന്നെ ഒന്നാം ക്ളാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ ആദ്യം പോയ സ്കൂളില്‍ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയില്ല. മണ്ണാറപ്പാറ സെന്റ്മേരീസ് സ്കൂള്‍, മാനേജ്മെന്റ് സ്കൂളാണ്. എന്റെ വീടിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്തുളള സ്കൂള്‍. അഡ്മിഷനുവേണ്ടി എന്നെയും കൊണ്ട് അമ്മയാണ് വന്നത്. രണ്ട് കിലോമീറ്ററിലധികം നടന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ സ്കൂളില്‍ എത്തുന്നത്. എന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ച് വിയര്‍ത്ത മുഖവുമായി സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അമ്മയെ ഇന്നും ഇന്നലത്തെതു പോലെ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്. അവിടെ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടാത്തതിനാല്‍ എന്നെയും കൂട്ടി വിതുമ്പികൊണ്ട് അമ്മ ആ സ്കൂളിന്റെ പടിയിറങ്ങി. എന്റെ അമ്മയുടെ മനസ്സ് എത്ര സങ്കടപ്പെട്ടു കാണും.

പി.കെ. ബിജു: ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും ഓരോ മനുഷ്യരിലുമുണ്ടാവും. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വേദനകളും സാമ്പത്തിക പരാധീനതകളും ഇല്ലായ്മകളും ഇവയൊന്നും ഞങ്ങള്‍ മക്കളെ അറിയിക്കരുതെന്ന് ഉറപ്പിച്ച്, അച്ഛനമ്മമാര്‍ ജീവിച്ച പട്ടിണിയും പരിവട്ടവും ത്യാഗവും നിറഞ്ഞ ജീവിതവഴികള്‍ ഒരിക്കലും എന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് അടര്‍ന്ന് പോവില്ല. ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ എനിക്ക് ജീവശ്വാസം തന്നെയാണ്. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ചത് വീട് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു സംവിധാനത്തിലായിരുന്നു. ‘ആനവായ്’ എന്നാണ് സാധാരണ ഇത്തരം സംവിധാനത്തിനെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ സംബോധന ചെയ്യുക. ഒരു വാതിലും അതിനകത്തു കൂടി പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു കൂര പോലുള്ള ഷെഡുമാണ്് ആനവായ്. ഓലകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ് ഇത്. അടിയില്‍ തറയില്ല. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കലും കഴിക്കലും ഉറങ്ങലും എല്ലാം അവിടെതന്നെ. അച്ഛനുമമ്മയും ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് മക്കളും ജീവിച്ചത് ഈ ‘ആനവായിലാണ്. നല്ലൊരു മഴപെയ്താല്‍ മഴതുള്ളികളേറെയും അകത്ത് പതിക്കും. വെയിലായാല്‍ പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍ വീടിനകത്ത് നിരവധി വട്ടപ്പൊട്ടുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കും. നല്ല മഴക്കാലമായാല്‍ വെള്ളവും കാറ്റും വീടെന്ന സംവിധാനത്തെ തകര്‍ക്കാന്‍ ആവത് പരിശ്രമിക്കും. ഞങ്ങള്‍, തലചായ്ക്കാനുളള ആ അത്താണിയെ എന്നും തകരാതെ നിലനിര്‍ത്തി.

കുട്ടികാലത്ത് സാമ്പത്തിക പരാധീനതകള്‍ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ തന്നെ ഞങ്ങളില്‍ അടിച്ചേല്‍പിക്കുന്ന പരിമിതികളും ലക്ഷ്മണരേഖകളുമുണ്ടായിട്ടും ദാരിദ്യ്രം അതിന്റെ പരമകാഷ്ടയില്‍ ഞങ്ങളിലേക്ക് ഇരമ്പിയാര്‍ത്തു. ചുറ്റും താമസിക്കുന്ന കര്‍ഷകതൊഴിലാളികളിലേറെയും ജീവിതത്തിന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. നരച്ച ജീവിതത്തിന്റെയപ്പുറത്തുളള തിളക്കമുളള സ്വപ്നങ്ങള്‍ കൈയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ഒരിക്കലും ഇവര്‍ക്കാര്‍ക്കും സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അതിജീവനത്തിന്റെ രസതന്ത്രം ഇവര്‍ക്കൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. ജീവിതം പോരാട്ടമാണെന്നതും ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുളള പോരാട്ടമാണെന്നതും ആ കുട്ടിക്കാലത്ത് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. തിരിച്ചറിയാനുളള പാകത വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആ പോരാട്ടത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം മാത്രമാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ ഞാന്‍ ഉരുകിയിട്ടുണ്ട്, അഭിമാനിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നാളേക്ക് വേണ്ടി സമ്പാദിച്ചല്ല ജീവിച്ചത്. അന്നന്നത്തെ ചിലവിനുളള വക കണ്ടെത്താന്‍ അവര്‍ ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ജീവിതത്തില്‍ മാതാപിതാക്കളെ സ്മരിക്കാത്ത ഒരു ദിവസം എനിക്കുണ്ടാവില്ല. ഞങ്ങളെ വളര്‍ത്തി വലുതാക്കാന്‍ അവര്‍ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപാടുകള്‍ ഓര്‍മ്മകളെ ആര്‍ദ്രമാക്കി മാറ്റും. പട്ടിണിയുടെ, വിശപ്പിന്റെ വേദന ഏറെ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. എം എസ് സിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലം വരെ പട്ടിണി ഞങ്ങളെ പിന്തുടര്‍ന്നു. അച്ഛന് അസുഖം വരുന്ന സമയങ്ങളില്‍ വീട് പട്ടിണിയിലാണ്ട് പോകും. ഒരു പിടി അരി കിട്ടിയാല്‍ ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ക്ക് ഇത്തിരി കഞ്ഞിവെളളം തരാനുളള അച്ഛനമ്മമാരുടെ വ്യഗ്രത എന്നെ എന്നും കരയിപ്പിച്ചു. ആ പ്രദേശത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവര്‍ക്കിടയില്‍ എന്റെ പ്രായത്തിലുളള കുട്ടികള്‍ ചെറുജോലികള്‍ക്കൊക്കെ പോവുമായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ ഞാന്‍ ജോലിക്ക് പോകുന്നത് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചില്ല. വരുമാനം കൈയ്യില്‍ വരുമ്പോള്‍ വീണ്ടും ജോലിക്ക് പോവും എന്നായിരുന്നു അച്ഛന്‍ കാരണമായി പറഞ്ഞത്. എന്നെ പഠിപ്പിച്ച് ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ ജോലിക്കാരനാകണം എന്നതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ സ്വപ്നം. പഠനത്തില്‍ സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത പ്രകടനം ഞാന്‍ കാഴ്ചവെച്ചിരുന്നു. അച്ഛന്‍ അതില്‍ ഏറെ തൃപ്തനായി.

ദളിത് എന്നതുകൊണ്ടുളള ഇകഴ്ത്തല്‍ ജീവിതത്തില്‍ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുകയില്ല. എന്നെ ഒന്നാം ക്ളാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ ആദ്യം പോയ സ്കൂളില്‍ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയില്ല. മണ്ണാറപ്പാറ സെന്റ്മേരീസ് സ്കൂള്‍, മാനേജ്മെന്റ് സ്കൂളാണ്. എന്റെ വീടിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്തുളള സ്കൂള്‍. അഡ്മിഷനുവേണ്ടി എന്നെയും കൊണ്ട് അമ്മയാണ് വന്നത്. രണ്ട് കിലോമീറ്ററിലധികം നടന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ സ്കൂളില്‍ എത്തുന്നത്. എന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ച് വിയര്‍ത്ത മുഖവുമായി സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അമ്മയെ ഇന്നും ഇന്നലത്തെതു പോലെ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്. അവിടെ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടാത്തതിനാല്‍ എന്നെയും കൂട്ടി വിതുമ്പികൊണ്ട് അമ്മ ആ സ്കൂളിന്റെ പടിയിറങ്ങി. എന്റെ അമ്മയുടെ മനസ്സ് എത്ര സങ്കടപ്പെട്ടു കാണും. എനിക്ക് അന്നുള്ള സങ്കടം എനിക്ക് പരിചയമുളള കുട്ടികള്‍ ഏറെയും ആ സ്കൂളിലായിരുന്ന എന്നതാണ്. അവരുടെ കൂടെയിരുന്നിരുന്നെങ്കില്‍ കളികള്‍ കുറച്ചുകൂടി രസകരമാക്കാമായിരുന്നു എന്ന ദു:ഖമല്ലാതെ; എനിക്ക് ആ സ്കൂളില്‍ പ്രവേശനം ലഭിക്കാതിരുന്നത് ഞാന്‍ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനായത് കൊണ്ടായിരുന്നു; അത് ഒരു കുറവായി കാണുന്നവര്‍ ഈ നവോത്ഥാന ഭൂമികയില്‍ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട് എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കാനുളള പക്വതയും പാകതയും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ദാരിദ്യ്രം, വിശപ്പ്, പട്ടിണി തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈയടുത്ത കാലം വരെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ എം.എസ്.സിക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് വീട്ടില്‍ കറണ്ട് കണക്ഷന്‍ ലഭിക്കുന്നത്. അതുവരെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകള്‍ തന്നെയായിരുന്നു ആശ്രയം. കറണ്ട് ലഭിക്കുന്നതുവരെ അയല്‍വാസിയായ തോമസ് ചേട്ടന്റെ വീടിന്റെ ടെറസിലായിരുന്നു പഠനം. എനിക്ക് വേണ്ടി തോമസ് ചേട്ടന്‍ ഏറെ നേരം ടെറസിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചിരുന്നില്ല. ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ദാരിദ്രത്തിന്റെ, പട്ടിണിയുടെ നിലയില്ലാ കയങ്ങളില്‍ മുങ്ങി താഴുമ്പോള്‍, വളരെ നല്ല രീതിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ആ പ്രദേശത്ത് അധിവസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ദാരിദ്രത്തിന്റെ മൂലകാരണം എന്താണെന്ന് ആലോചിക്കാനോ, അന്വേഷിക്കാനോ ഉളള മാനസികാവസ്ഥ അല്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരുടെയും ഞങ്ങളുമായി നിരന്തരം ബന്ധപ്പെടുന്നവരുടെയും സംസാരങ്ങളിലോ, പ്രവൃത്തികളിലോ ഈ അന്തരത്തിന്റെ കാരണവും അതിലുളള പ്രതിഷേധവും ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരൊക്കെ എപ്പോ ഴും ചിന്തിച്ചത് അടുത്ത ഒരു നേരം എങ്ങനെ തങ്ങളുടെ വിശപ്പടക്കും എന്നതായിരുന്നു.

അമ്മ പിന്നീട് എന്നെയും കൊണ്ട് വീട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗവണ്‍മെന്റ് എല്‍.പി. സ്കൂളിലേക്ക് പോയി. ശ്രീ നാരായണവിലാസം എല്‍.പി. സ്കൂള്‍. സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളാണ്. ഒരു മടിയും കൂടാതെ സ്കൂള്‍ അധികൃതര്‍ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു. എന്റെ ജാതിയും മതവുമൊന്നും ആ സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളില്‍ പ്രവേശനത്തിന് വിഘാതമായില്ല. അന്നെനിക്ക് എന്റെ സ്കൂള്‍ പ്രവേശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളെ വിലയിരുത്താനുളള തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുണ്ടായ സമയത്ത് സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളിന്റെ മേന്മയും ആവശ്യകതയും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.

നിസ്വവര്‍ഗത്തിന്റെ, ദളിതരുടെ അഭയസ്ഥാനങ്ങളാണ് സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകള്‍ എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ കുട്ടിക്കാലത്തു തന്നെ എനിക്കുണ്ടായി. സാര്‍വ്വത്രികവും സമത്വ പൂര്‍ണ്ണവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന നമ്മുടെ സങ്കല്‍പ്പത്തിന് സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകള്‍ അത്യന്താപേക്ഷിതം തന്നെയാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും തുല്യതയോടു കൂടിയുളള വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ആവശ്യകത ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കാത്തവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെടുമ്പോള്‍ എന്റെ ബാല്യകാലം എന്നില്‍ തികട്ടിവരും. വിശപ്പും കണ്ണുനീരും കൈകോര്‍ത്ത പിന്നിട്ട കാലം എന്റെ പോരാട്ടങ്ങള്‍ക്ക് എന്നും ശക്തി പകര്‍ന്നു നല്‍കും എന്നാണ് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്.

• വിശപ്പ്, ദാരിദ്യ്രം എന്നിവ ജീവിതത്തില്‍ വളരെയേറെ അനുഭവിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു. അച്ഛനുമമ്മയും നിങ്ങള്‍ മക്കളെ വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യമറിയിക്കാതെ വളര്‍ത്താന്‍ പരിശ്രമിച്ചു എന്നും പറഞ്ഞു. നിങ്ങള്‍ വിശപ്പിന്റെ വഴികളിലൂടെ നടക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുമ്പോള്‍ ഉപരിവര്‍ഗത്തില്‍പെട്ട സഹജീവികള്‍ സമൃദ്ധിയോടെ ജീവിക്കുന്നതും കണ്ടുകാണുമല്ലോ. ഈയൊരു വേര്‍തിരിവ്; അന്ന് ഈ വ്യവസ്ഥിതിയെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കി കണ്ടത്? താങ്കള്‍ ഇടതുപക്ഷത്തില്‍ ആകൃഷ്ടനായത് ആ കാലത്തായിരുന്നോ?

ദാരിദ്യ്രം, വിശപ്പ്, പട്ടിണി തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈയടുത്ത കാലം വരെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ എം.എസ്.സിക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് വീട്ടില്‍ കറണ്ട് കണക്ഷന്‍ ലഭിക്കുന്നത്. അതുവരെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകള്‍ തന്നെയായിരുന്നു ആശ്രയം. കറണ്ട് ലഭിക്കുന്നതുവരെ അയല്‍വാസിയായ തോമസ് ചേട്ടന്റെ വീടിന്റെ ടെറസിലായിരുന്നു പഠനം. എനിക്ക് വേണ്ടി തോമസ് ചേട്ടന്‍ ഏറെ നേരം ടെറസിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചിരുന്നില്ല. ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ദാരിദ്രത്തിന്റെ, പട്ടിണിയുടെ നിലയില്ലാ കയങ്ങളില്‍ മുങ്ങി താഴുമ്പോള്‍, വളരെ നല്ല രീതിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ആ പ്രദേശത്ത് അധിവസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ദാരിദ്രത്തിന്റെ മൂലകാരണം എന്താണെന്ന് ആലോചിക്കാനോ, അന്വേഷിക്കാനോ ഉളള മാനസികാവസ്ഥ അല്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരുടെയും ഞങ്ങളുമായി നിരന്തരം ബന്ധപ്പെടുന്നവരുടെയും സംസാരങ്ങളിലോ, പ്രവൃത്തികളിലോ ഈ അന്തരത്തിന്റെ കാരണവും അതിലുളള പ്രതിഷേധവും ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരൊക്കെ എപ്പോ ഴും ചിന്തിച്ചത് അടുത്ത ഒരു നേരം എങ്ങനെ തങ്ങളുടെ വിശപ്പടക്കും എന്നതായിരുന്നു. നാളത്തെ കാര്യങ്ങളും ഇന്നലെത്തെ കാര്യങ്ങളും അവരുടെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നെങ്ങിനെ പുലര്‍ത്തും എന്നതായിരുന്നു പ്രശ്നം. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തില്‍ സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകളും പ്രതികരണങ്ങളും അതിനുമപ്പുറത്തേക്ക് വളരാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പഠിച്ചാല്‍ ഈ ദാരിദ്യ്രത്തിന് അറുതിയുണ്ടാവും എന്ന ഒരു ബോധം അന്ന് ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരുടെ ഉളളിലുണ്ടായിരുന്നു. അറിവ് ഒരായുധമാണ് എന്ന ബോധം. അങ്ങിനെ അക്ഷരങ്ങളുടെ വെളിച്ചമാവാഹിക്കാന്‍ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ നന്നേ പരിശ്രമിച്ചു. വിശന്നാല്‍ പഠിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നൊക്കെ ചിലര്‍ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ആശ്ചര്യം തോന്നും. എനിക്ക് വിശപ്പ് മറക്കാനുളള ഒരു ഉപാധിയായിരുന്നു പഠിത്തവും വായനയും.

മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രതീക്ഷ ഞങ്ങള്‍ മക്കളായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഞാന്‍. അവര്‍ക്ക് ഞാനൊരു താങ്ങാവും എന്നവര്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു. അവര്‍ക്ക് അങ്ങനെ പ്രതീക്ഷിക്കാം. കാരണം അവരുടെ ജീവിതം അങ്ങനെയായിരുന്നു. എത്രമാത്രം അവര്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും എന്നെനിക്ക് തിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയില്ല. എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരോടുളള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും എത്രയെന്നും എനിക്ക് തിട്ടപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

വിദ്യാഭ്യാസം മുടങ്ങുമെന്ന് തോന്നിയ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഏറെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഏറെ സങ്കടം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. എസ്.എസ്.എല്‍.സി കഴിഞ്ഞ് പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേരേണ്ട സമയം. അന്ന് അഡ്മിഷന് കൊടുക്കേണ്ട മിനിമം തുക വീട്ടില്‍, അച്ഛന്റെ കൈയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. പണം ശേഖരിക്കാനായി അച്ഛന്‍ കൂട്ടുകാരുടെ അടുക്കലേക്ക് പോകുന്നത് ഇന്നും വേദനയുണര്‍ത്തുന്ന ഓര്‍മ്മയായി നിലനില്‍ക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായം കൊണ്ടാണ് അന്ന് കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്നത്. ഡിഗ്രിയുടെ അഡ്മിഷന്‍ സമയത്തും പ്രതിസന്ധിയുണ്ടായി. എനിക്ക് കോട്ടയം സി.എം.എസ് കോളേജിലാണ് ആദ്യം അഡ്മിഷന്‍ ശരിയായത്. അവിടെ കോഷന്‍ഡിപ്പോസിറ്റടക്കം മുന്നൂറോളം രൂപ ആദ്യം അടക്കണം. അമ്മയായിരുന്നു അഡ്മിഷന് വേണ്ടി എന്നെയും കൂട്ടി കോളേജില്‍ പോയത്. അവര്‍ അഡ്മിഷന് വേണ്ട നടപടികളെല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കി. കോഷന്‍ഡിപ്പോസിറ്റിന്റെ രശീതി തന്നു. അമ്മയുടെ കൈയ്യില്‍ മുന്നൂറ് രൂപ എടുക്കാനില്ല. പണമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അഡ്മിഷന്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. അവസാനം അവര്‍ പറഞ്ഞു. പേപ്പറുകളെല്ലാം ഇവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ പണവുമായി നിങ്ങള്‍ നാളെ വന്നാല്‍ മതി...

പട്ടിണി കിടന്നെഴുന്നേറ്റ് ജോലിക്ക് പോകുന്ന അച്ഛനമ്മമാരെയാണ് ഞാന്‍ എന്നും കണ്ടിരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ക്ക് പശിയടക്കാന്‍ തന്ന് കഴിഞ്ഞാല്‍ മിക്കവാറും അവര്‍ പട്ടിണിയിലാവും. ജോലിയുടെ കുറവും കൂലിയുടെ കുറവുമൊക്കെ പലപ്പോഴും ജീവിതം പട്ടിണിമയമാക്കി. മരച്ചീനിയായിരുന്നു ആ സമയത്ത് പലപ്പോഴും വിശപ്പടക്കാന്‍ ലഭിച്ചിരുന്നത്. വ്യാപകമായി അവിടങ്ങളില്‍ മരച്ചീനി കൃഷി നടത്തും. അവിടെ ജോലിക്കു പോകുമ്പോള്‍ പിഴുത മരച്ചീനിയാണ് കൂലിയായി വാങ്ങുക. അതുകൊണ്ട് വന്ന് കുറച്ചെടുത്ത് ബാക്കി മണ്ണില്‍ കുഴിച്ചിടും. ഉണങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാനാണ്. മണ്ണില്‍ കുഴിച്ചിട്ടാല്‍ കുറേക്കാലം മരച്ചീനികൊണ്ട് തള്ളിനീക്കാന്‍ പറ്റും. മരച്ചീനി വേവിച്ച് കട്ടൂറ്റി മാറ്റി ഉപ്പൊഴിച്ച് കഴിക്കും. ഒരിക്കല്‍ വേവിച്ചാല്‍ പല ഘട്ടങ്ങളിലായാണ് കഴിക്കുക. അതിന്റെ കൂടെ കുടിക്കാന്‍ കഞ്ഞിവെള്ളം കാണില്ല. കാന്താരി മുളക്ചെടി അടുക്കളഭാഗത്തൊക്കെ ഇഷ്ടംപോലെയുണ്ട്. കാന്താരിയും ഉപ്പും ചേര്‍ത്ത ഒരു ചമ്മന്തി കപ്പയോടൊപ്പം സ്ഥിരമായി ഉണ്ടാവും. അതിന്റെ രുചി ഇന്നും നാവിലുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. ജീവിതം ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണ് എന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ അറിവ്. അതിനാല്‍ പട്ടിണി എന്നത് വലിയ സങ്കടവും വിഷമവുമായി ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. എന്നാല്‍, അച്ഛനമ്മമാര്‍ നീറി നീറിയായിരുന്നു ജീവിച്ചത്. അവരുടെ ജീവിതം പൂര്‍ണ്ണമായും ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഉരുകിയൊലിച്ചതാണ്.

ഭക്ഷണം കഴിക്കാനില്ലാതെ പട്ടിണി കിടന്നുകൊണ്ട് ് പാടത്ത് പണിക്ക്പോയ അമ്മ, പണിയെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഇടയില്‍ തളര്‍ന്ന് വീഴുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. തലയിലേറ്റിയ നെല്‍ക്കറ്റകളുമായി പാടത്ത് കുഴഞ്ഞ് വീണ എന്റെയമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ പച്ചവെള്ളം മാത്രമേ കാണൂ. കൂടെപണിയെടുക്കുന്നവരൊക്കെ കൂടി താങ്ങിയെടുക്കും. വീണ്ടും കുടിക്കാന്‍ വീണ്ടും പച്ചവെളളം നല്‍കും!! എന്നിട്ടും വിശ്രമമില്ല. വീണ്ടും പണി. ഏത് വിധേനയും കൂലി വാങ്ങണം. വൈകുന്നേരം കൂലി വാങ്ങിയാല്‍ മാത്രമേ വീട്ടില്‍ അടുപ്പ് പുകയുകയുളളു. ചങ്കുപൊട്ടി പോകുന്ന ഇത്തരം ഓര്‍മ്മകള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാടുണ്ട്.

ഇത്തിരി തിരിച്ചറിവായപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ കൂലിക്കും മറ്റും വേണ്ടി കര്‍ഷകതൊഴിലാളികളും മറ്റും നടത്തുന്ന സമരങ്ങളും ജാഥകളും മുദ്രാവാക്യ്രങ്ങളുമൊക്കെ ശ്രദ്ധയില്‍ പതിഞ്ഞു. സ്വാഭാവികമായും ഭൂപ്രമാണിമാരോടും ആ വ്യവസ്ഥിതിയോടുമൊക്കെ നിയതമായ ഒരു രൂപത്തിലല്ലെങ്കിലും പ്രതിഷേധം ഉയര്‍ന്നു വന്നിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഇടപെട്ടിരുന്നത്, ഞങ്ങളുടെ നാവായി സംസാരിച്ചിരുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റുകാര്‍ പ്രത്യേകിച്ച് സി പി ഐ എം ആയിരുന്നു. ചുവന്നകൊടി ഞങ്ങളെപ്പോലുളളവര്‍ക്ക് ഒരത്താണിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അന്നുണ്ടായതാണ്. എന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് എന്നെ ഇടതു പക്ഷത്തേക്ക് നയിച്ചത്.

• ജന്മി, കുടിയാന്‍ വ്യവസ്ഥയും അതിനെതിരായ പോരാട്ടവുമൊക്കെ ബിജുവിന്റെ ബാല്യത്തെ സ്പര്‍ശിച്ചിരുന്നോ? അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കര്‍ഷകതൊഴിലാളികള്‍ അവരുടെ മോചനത്തിനായി പൊരുതിയ പരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ കൂടെ തന്നെയായിരുന്നോ? താങ്കളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് ഇടതുപക്ഷത്തെ കുറിച്ചും, അവരുടെ ഇടപെടലുകളെ കുറിച്ചും ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നോ?

എന്റെ കുടുംബം ജന്മിത്വത്തിന്റെ ചതിയും നിഷ്ഠുരതയും രുചിച്ചറിഞ്ഞവരായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ആദ്യം താമസിച്ചിരുന്നത് ഇപ്പോള്‍ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തല്ലായിരുന്നു. ഒരു ജന്മിയുടെ കുടികിടപ്പുകാരനായിരുന്നു എന്റെ വല്ലയച്ഛന്‍ (അച്ഛന്റെ അച്ഛന്‍). വളരെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ജന്മിയെ സേവിച്ചു. വല്ല്യച്ഛന്റെ സത്യസന്ധതയും ജോലിയിലുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥതയും വെളിവാക്കുന്ന ഒരുപാട് കഥകള്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത് പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. വല്ല്യച്ഛന് വിദ്യാഭ്യാസമൊന്നും ഇല്ല. വല്ല്യച്ഛനെ അവസാനം അദ്ദേഹം ആത്മാര്‍ത്ഥമായി സേവിച്ച ജന്മി ചതിക്കുകയാണുണ്ടായത്. കുടികിടപ്പ് കിടക്കുന്ന വല്ല്യച്ഛനെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് വാടകശീട്ടുകളില്‍ വിരല്‍ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു. കൃത്യമായി വാടകയൊടുക്കുന്നവരാണ് എന്ന് വ്യാജ രേഖയുണ്ടാക്കി. കുടികിടപ്പവകാശം ഇല്ലാതാക്കി. അവിടെനിന്ന് ബലം പ്രയോഗിച്ച് പുറത്താക്കി. എന്റെയച്ഛന്റെ സഹോദരീ ഭര്‍ത്താവ് ജോസഫ്, കുറച്ചു വിദ്യാഭ്യാസമൊക്കെ നേടിയ ആളായിരുന്നു. ഇന്റര്‍മീഡിയറ്റ് വരെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഈ കൊള്ളരുതായ്മക്കെതിരെ നിയമപരമായി പ്രതികരിച്ചു. അവസാനം ജന്മി വല്ല്യച്ഛന് നഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി. അങ്ങിനെ ജന്മി നഷ്ടപരിഹാരമെന്ന നിലയില്‍ നല്‍കിയ പണം കൊണ്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ വീട് നില്‍ക്കുന്ന പത്ത് സെന്റ് ഭൂമി വാങ്ങിയത്. ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം മണ്ണ്. ഈ മണ്ണിന് ഒരു സമരത്തിന്റെ എരിവുണ്ട്.

അമ്മയുടെ വീട്ടുകാരും ഇതുപോലെ കുടികിടപ്പുകാരായിരുന്നു. അവരെ അവിടെ നിന്ന് പുറത്താക്കാന്‍ അവിടുത്തെ ജന്മിയും ഗുണ്ടകളും കായികമായി ശ്രമിച്ചു. അന്ന് അവരെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ഇടതുപക്ഷമാണ് മുന്നോട്ടു വന്നത്. മാര്‍ക്സിസ്റു പാര്‍ട്ടി, സി പി ഐ എം. പൊളിച്ചു മാറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ച കുടില്‍, കെട്ടിശരിയാക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സംരക്ഷണം നല്‍കാനും കായികമായി ആക്രമിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരെ എതിര്‍ക്കാനും സി പി ഐ എം പ്രവര്‍ത്തകര്‍ മുന്നോട്ടുവന്നു. അമ്മയുടെ വീട്ടുകാര്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ അംഗങ്ങളോ, പ്രവര്‍ത്തകരോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അവര്‍ക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായപ്പോള്‍ പാര്‍ട്ടിയാണ് അത്താണിയായത്. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ സഹായിച്ച അച്ഛന്റെ സഹോദരിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് ജോസഫും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ തൊഴിലാളിപക്ഷ മുഖം ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാട്ടി തന്നു.

ഇതേ രീതിയില്‍ കര്‍ഷക തൊഴിലാളികളുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളില്‍ സജീവമായി ഇടപെട്ടിരുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റുകാരായിരുന്നു, കര്‍ഷക തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു. മൊത്തത്തില്‍ ആ ഒരവബോധം കര്‍ഷകതൊഴിലാളികള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ കൂലി വാങ്ങി നല്‍കുന്നതിനും ജോലി സമയം നിജപ്പെടുത്തുന്നതിനുമൊക്കെ കര്‍ഷകതൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനം തന്നെയാണ് ഇടപെട്ടിരുന്നത്. ചെങ്കൊടിയുടെ തണലിലാണ് കര്‍ഷകതൊഴിലാളികള്‍ അവകാശങ്ങള്‍ പിടിച്ചു വാങ്ങിയത്. തന്റെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്ക് ഇടതുപക്ഷാഭിമുഖ്യമുണ്ടായതും അവരുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ ഇടതുപക്ഷസാന്ത്വനം കൊണ്ടാണ്. ഞാനും ഒരു ഇടതുപക്ഷക്കാരനായത് അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാവുന്ന സാന്ത്വനത്തിനും സഹായത്തിനുമപ്പുറം എന്ത് ഇടപെടലാണ് നമുക്ക് ലഭിക്കേണ്ടത്.

• ഹിന്ദു ദളിത് കുടുംബങ്ങള്‍ പലതും അന്ന് ക്രിസ്ത്യന്‍ മതം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്, അത് ആത്മീയമായ ഒരു തിരിച്ചറിവിന്റെ വഴി എന്നതിലപ്പുറം സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ സുരക്ഷ മുന്‍ നിര്‍ത്തിയല്ലെ? താങ്കളുടെ അനുഭവത്തിലൂടെ ഇതിനെ എങ്ങിനെയാണ് നോക്കി കാണുന്നത്?

എന്റെ അച്ഛന്റെ വലിയച്ഛന്‍ ഹിന്ദു ദളിത് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്താണ് കുടുംബം ക്രിസ്ത്യന്‍ മതം സ്വീകരിച്ചത്. ആ പരിവര്‍ത്തനത്തില്‍ മതത്തിനോടുളള ഒരു ആഭിമുഖ്യം അച്ഛന്റെ വല്ല്യച്ഛന് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ആ സമയത്ത് എങ്ങിനെയാണ് ചിന്തിച്ചത് എന്ന് നമുക്ക് പറയാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ. പക്ഷെ, ഒന്നുണ്ട്. മതം മാറ്റം ആ സമൂഹത്തില്‍ അച്ഛന്റെ വല്ല്യച്ഛന് വലിയ ആശ്വാസം നല്‍കിയിരുന്നു. ആ കാലത്ത് വളരെ നിന്ദ്യവും ക്രൂരവുമായ രീതിയിലാണ് ജന്മികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും ശാരീരികവും അല്ലാത്തതുമായ രീതിയില്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഹിന്ദു ദളിത് വിഭാഗം മുട്ടിന് മുകളില്‍ മുണ്ടുടുക്കലും മാറ് മറക്കാതെ നടക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവലുമടക്കമുളള ക്രൂരവും നിന്ദ്യവുമായ അയിത്താചാരത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ പീഢനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോള്‍, ഹിന്ദു ദളിത് വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും ക്രിസ്ത്യന്‍ മതം സ്വീകരിച്ചവര്‍ ആ ഒരു തലത്തിലുളള സാമൂഹ്യ പീഢനങ്ങളില്‍ നിന്നും ജന്മികളുടെ പീഢനങ്ങളില്‍ നിന്നും മുക്തരായിരുന്നു. ആത്മീയ ബോധത്തിന്റെ കൂടെ ഇതുകൂടി മതം മാറ്റത്തിനുളള കാരണമായിട്ടുണ്ടാവും. കൂടാതെ സാമ്പത്തികമായുളള ചെറിയ ചെറിയ സഹായങ്ങളുമുണ്ടാവും. ഒന്നുമില്ലാത്തവന് ഒരണ കിട്ടുന്നത് എത്ര ആശ്വാസകരമാണ്. ജീവിതം പുലര്‍ത്തുക എന്നതാണ് പരമപ്രധാനമായ ലക്ഷ്യം. മതം മാറിയാല്‍ അത് സാധിക്കുമെങ്കില്‍ അങ്ങിനെ. പട്ടിണി കിടന്നു നരകിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത്, ജന്മികളുടെ പീഢനങ്ങളേറ്റ് മരിച്ചു വീഴുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത്...... ഇത്രയേ അവര്‍ ചിന്തിച്ച് കാണൂ.

ജനാധിപത്യ ബോധമുളള മാനേജ്മെന്റുകള്‍ നിരവധിയുണ്ട്. അവര്‍ എസ്.എഫ്.ഐ യോടു മാത്രമല്ല എല്ലാവരോടും ഈ സമീപനമാണ് പുലര്‍ത്തുന്നത്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളെയും അവരുടെ അവകാശങ്ങളെയും സഹിഷ്ണുതയോടെ കാണുന്നു. മാന്നാനം കോളേജിലെ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ഫാദര്‍ പീറ്റര്‍ പുളിവേലി എന്റെ കോളേജ് പഠനമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് 13 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. ഞാന്‍ എസ്.എഫ്.ഐയുടെ അഖിലേന്ത്യാ പ്രസിഡന്റാവുന്നതിന് മുമ്പാണ്. അദ്ദേഹം അമേരിക്കയിലാണ്, ചിക്കാഗോയില്‍. അയ്യായിരത്തിലധികം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കോളേജാണ് മന്നാനം കോളേജ്. അവരില്‍ നിന്നും അദ്ദേഹം എന്നെ ഓര്‍ത്തെടുത്തു എന്നത് എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷം നല്‍കി. മകനേ.... എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് കുറെയേറെ നേരം ഫാദര്‍ സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹം വിളിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എന്തെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പോയി.

ജോലിസ്ഥിരതയും കൃത്യമായ കൂലിയും മരണാനന്തര ചടങ്ങുകള്‍ നടത്താനുളള സ്വാതന്ത്യ്രവും മതംമാറ്റം മൂലം ദളിതര്‍ക്ക് ഉണ്ടായി. എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ മറ്റൊരു വസ്തുത ഇവരാരും വല്ലാത്ത ഭക്തി മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. അവര്‍ക്ക് അതിനുളള സമയം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. നന്നേ രാവിലെ തുടങ്ങുന്ന അധ്വാനം ഏറെ വൈകി മാത്രമേ അവസാനിക്കൂ. അതിനിടയില്‍ ആരാധനാലയങ്ങളില്‍ പോകാനൊന്നും സമയം ലഭിക്കുമായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ വല്ല്യച്ഛന്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ വിശ്വാസവുമായി ജീവിച്ചു. എന്നാല്‍, അച്ഛന്റെ അച്ഛന്‍ ഹിന്ദു വിശ്വാസങ്ങളാണ് പുലര്‍ത്തിയത്. അതിനുശേഷമുള്ള തലമുറ അത് പിന്തുടര്‍ന്നു. അച്ഛന്റെ പൂര്‍വ്വികര്‍ മതം മാറിയപ്പോള്‍, അമ്മയുടെ കുടുംബം മാറിയിരുന്നില്ല. മതം മാറ്റമൊന്നും ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു വലിയ വിഷയമായിരുന്നില്ല. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍; മതമല്ല, മതമല്ല, മതമല്ല പ്രശ്നം; എരിയുന്ന വയറിലെ തീയാണ് പ്രശ്നം.

• കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി ബിജുവിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ലെ?

വിദ്യാഭ്യാസം മുടങ്ങുമെന്ന് തോന്നിയ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഏറെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഏറെ സങ്കടം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. എസ്.എസ്.എല്‍.സി കഴിഞ്ഞ് പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേരേണ്ട സമയം. അന്ന് അഡ്മിഷന് കൊടുക്കേണ്ട മിനിമം തുക വീട്ടില്‍, അച്ഛന്റെ കൈയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. പണം ശേഖരിക്കാനായി അച്ഛന്‍ കൂട്ടുകാരുടെ അടുക്കലേക്ക് പോകുന്നത് ഇന്നും വേദനയുണര്‍ത്തുന്ന ഓര്‍മ്മയായി നിലനില്‍ക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായം കൊണ്ടാണ് അന്ന് കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്നത്. ഡിഗ്രിയുടെ അഡ്മിഷന്‍ സമയത്തും പ്രതിസന്ധിയുണ്ടായി. എനിക്ക് കോട്ടയം സി.എം.എസ് കോളേജിലാണ് ആദ്യം അഡ്മിഷന്‍ ശരിയായത്. അവിടെ കോഷന്‍ഡിപ്പോസിറ്റടക്കം മുന്നൂറോളം രൂപ ആദ്യം അടക്കണം. അമ്മയായിരുന്നു അഡ്മിഷന് വേണ്ടി എന്നെയും കൂട്ടി കോളേജില്‍ പോയത്. അവര്‍ അഡ്മിഷന് വേണ്ട നടപടികളെല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കി. കോഷന്‍ഡിപ്പോസിറ്റിന്റെ രശീതി തന്നു. അമ്മയുടെ കൈയ്യില്‍ മുന്നൂറ് രൂപ എടുക്കാനില്ല. പണമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അഡ്മിഷന്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. അവസാനം അവര്‍ പറഞ്ഞു. പേപ്പറുകളെല്ലാം ഇവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ പണവുമായി നിങ്ങള്‍ നാളെ വന്നാല്‍ മതി... അഡ്മിഷന്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ തിരികെ വന്നു.

അന്ന് കോളേജിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോഴുളള ആത്മനൊമ്പരം ഒരു വിധത്തിലും പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിലുളളതാണ്. എന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ പൊട്ടിയൊഴുകാതെ ചുവന്ന് തുടുത്തിരിക്കുന്നത് എന്നിലുണ്ടാക്കിയ വേദന ഇന്നുമുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ചിരുന്ന മാന്നാനം കോളേജില്‍ നിന്നുളള അഡ്മിഷന്‍ കാര്‍ഡ് വന്നിരിക്കുന്നു. ആ കാര്‍ഡില്‍ കോളേജില്‍ അടക്കേണ്ട തുക എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. സി.എം.എസിനേക്കാള്‍ നൂറു രൂപ കുറവാണ്. ഇരുന്നൂറ് രൂപയേ വേണ്ടൂ. ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. പഠനം മാന്നാനം കോളേജില്‍ മതി. അങ്ങനെ ഡിഗ്രി പഠനം നടന്നു. അന്നും അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാണ് സഹായിച്ചത്. മോഹനന്‍ ചേട്ടനും, സ്കറിയാ സാറുമൊക്കെ അച്ഛനെ സഹായിച്ചു. പണമില്ലാത്തതിന്റെ പ്രയാസങ്ങള്‍ വളരെയധികം അനുഭവിച്ച സന്ദര്‍ഭങ്ങളായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍, ഇല്ലായ്മ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഞങ്ങളെ അറിയിക്കാതിരിക്കാന്‍ അച്ഛനുമമ്മയും പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. കോളേജില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അച്ഛന്‍ തരാറുണ്ടായിരുന്ന ഒന്നോ, രണ്ടോ രൂപ തുട്ടുകള്‍ വാങ്ങുമ്പോഴുളള സന്തോഷം. ഓര്‍മ്മകള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്ണുനീരായ് മാറുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളാണ് ഇവയൊക്കെ.

കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും മാത്രമേയുണ്ടായിരുന്നുളളു. ദിവസവും രാത്രി അലക്കിയിടും എന്നും വൃത്തിയോടുകൂടി തന്നെയാണ് കോളേജില്‍ പോയിരുന്നത്. അധികനാളുകളും ചെരുപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒരു പാരഗണ്‍ ചെരുപ്പ് വാങ്ങും. അത് തേഞ്ഞ് തേഞ്ഞ് വിരലുകളും ഉപ്പൂറ്റിയും പതിയുന്ന ഭാഗത്ത് ദ്വാരമുണ്ടാവും. കുറച്ച് ദിവസം അങ്ങിനെയും ഉപയോഗിക്കും. തീരെ പിഞ്ഞിപ്പോവുമ്പോള്‍ ആ ചെരുപ്പ് കളയും. ഉടന്‍ വേറൊന്ന് വാങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല. അപ്പോള്‍ ചെരിപ്പില്ലാതെ നടക്കും. ഈ ഇല്ലായ്മകളൊന്നും പഠനത്തെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. ബാധിക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല.

• ആ സമയത്ത് ബിജു ജോലിക്ക് പോകുമായിരുന്നോ? അത് ഒരു കുറവായി അദ്ധ്യാപകരോ, കൂട്ടുകാരോ, വിലയിരുത്തുകയോ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങള്‍ നടത്തുകയോ ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നോ?

ഞാന്‍ എം.എസ്.സിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് വരെ അത്യാവശ്യം ജോലികള്‍ക്കൊക്കെ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനെ സഹായിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ജോലികള്‍ ചെയ്തത്. സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴും ജോലിക്ക് പോവാറുണ്ടായിരുന്നു. മിക്കദിവസങ്ങളിലും ക്ളാസ്സില്‍ വൈകി മാത്രമേ എത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുളളു. ഞാന്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും ക്ളാസ്സ് തുടങ്ങിയിരിക്കും. അദ്ധ്യാപകരും കൂട്ടുകാരും ഒരിക്കലും ഇതിനെ കുറച്ചു കാണുകയോ, പരിഹസിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. താമസിച്ചു ചെന്നാലും എനിക്ക് പരിഗണന നല്‍കാന്‍ എന്റെ ഗരുക്കന്മാര്‍ തയ്യാറായി. പഠിക്കാനായുള്ള എന്റെ പരിശ്രമങ്ങള്‍ അവര്‍ മനസ്സിലാക്കി. അവരുടെ ആ പരിഗണന എനിക്ക് നല്‍കിയ ഉത്തേജനം ചില്ലറയായിരുന്നില്ല. അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് എന്നോടുളള താല്പര്യം ഞാന്‍ ഉഴപ്പാതെ പഠിക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു. അധ്യാപകരില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും ദളിത് എന്ന രീതിയിലുളള ഒരു ഇകഴ്ത്തലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

മാന്നാനം കോളേജിലെ അധ്യാപകരും എന്നോട് നല്ല രീതിയില്‍ സഹകരിച്ചു. കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ പുസ്തകം വാങ്ങാനൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ടിരുന്നു. അപ്പോള്‍ കോളേജിലെ സാസൈറ്റിയാണ് സഹായകമായത്. സെന്റ് വിന്‍സെന്റ് ഡീപോള്‍ സൊസൈറ്റി. അവരുടെ പ്രത്യേകത, അവര്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകള്‍ അവര്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. ആരില്‍ നിന്നൊക്കെയാണ് പണം ശേഖരിക്കുന്നത് എന്ന് അവര്‍ പുറത്തു പറയില്ല. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ സഹായിക്കുന്നതും പരസ്യമായല്ല. ആവശ്യമുളളവരെ മനസ്സിലാക്കി, അവര്‍ മാത്രമറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരെ സഹായിക്കും. സഹായം നല്‍കുന്നവര്‍ക്ക് ആരെയാണ് സഹായിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ല. സഹായം ലഭിക്കുന്നവര്‍ക്കും അങ്ങിനെതന്നെ. സഹായം ഒരു ബാധ്യതയും കുറവുമാവാതിരിക്കാനുളള കരുതല്‍.

കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും മാത്രമേയുണ്ടായിരുന്നുളളു. ദിവസവും രാത്രി അലക്കിയിടും എന്നും വൃത്തിയോടുകൂടി തന്നെയാണ് കോളേജില്‍ പോയിരുന്നത്. അധികനാളുകളും ചെരുപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒരു പാരഗണ്‍ ചെരുപ്പ് വാങ്ങും. അത് തേഞ്ഞ് തേഞ്ഞ് വിരലുകളും ഉപ്പൂറ്റിയും പതിയുന്ന ഭാഗത്ത് ദ്വാരമുണ്ടാവും. കുറച്ച് ദിവസം അങ്ങിനെയും ഉപയോഗിക്കും. തീരെ പിഞ്ഞിപ്പോവുമ്പോള്‍ ആ ചെരുപ്പ് കളയും. ഉടന്‍ വേറൊന്ന് വാങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല. അപ്പോള്‍ ചെരിപ്പില്ലാതെ നടക്കും. ഈ ഇല്ലായ്മകളൊന്നും പഠനത്തെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. ബാധിക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല.

• മാന്നാനം സി.എം.ഐ കോളേജ്, ക്രിസ്ത്യന്‍ മാനേജ്മെന്റിന് കീഴിലായിരുന്നുവല്ലൊ. ക്രിസ്ത്യന്‍ മിഷനറി പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെയും ചാരിറ്റബിള്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെയുമൊക്കെ സഹായങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ബിജുവിന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറയുന്നു. അതിന്റെ മറുവശമെന്ന പോലെയാണ് സ്വാശ്രയ പ്രൊഫഷണല്‍ കോളേജുകളുടെ പേരില്‍ ചില ക്രിസ്ത്യന്‍ മാനേജ്മെന്റുകള്‍ നടത്തുന്ന തീവെട്ടി കൊളളകള്‍ക്കെതിരെ താങ്കളുടെ സംഘടന സജീവമായ സമരങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. മാനേജ്മെന്റുകളുടെ ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ എങ്ങിനെയാണ് നോക്കികാണുന്നത്?

എസ്.എഫ്.ഐ ഒരിക്കലും അന്ധമായി ഒരു മാനേജ്മെന്റിനെതിരെയും സമരം നടത്തിയിട്ടില്ല. വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കച്ചവടവത്ക്കരിക്കുന്നതിനെതിരെയാണ് ശബ്ദമുയര്‍ത്തിയിട്ടുളളത്. അത് ഇന്ന മതത്തിലധിഷ്ടിതമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മാനേജ്മെന്റ് എന്ന നിലയിലല്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് കേരളത്തിലെ ക്രിസ്ത്യന്‍ മാനേജ്മെന്റുകളില്‍ വിദ്യാഭ്യാസ കച്ചവടം നടത്തുന്നവര്‍ ന്യൂനപക്ഷമാണെന്നാണ്. അവര്‍ അത് തിരുത്തണം എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെയും എന്റെ സംഘടനയുടെയും ആവശ്യം. അതേ സമയം മറ്റൊരുകാര്യം കൂടിയുണ്ട്. കാലത്തിന്റെ മാറ്റം മാനേജ്മെന്റുകളെയും മാറ്റുന്നുണ്ട്. മുമ്പ് ചാരിറ്റബിള്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂന്നി, മിഷനറിമാരുടെ പാരമ്പര്യത്തെ സ്വാര്‍ത്ഥകമാക്കികൊണ്ട് വിദ്യാഭ്യാസ, ആരോഗ്യമേഖലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തികൊണ്ടിരുന്നവര്‍ ഇന്ന് കച്ചവടത്തിന്റെ ജനാധിപത്യമില്ലായ്മയുടെ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്.

ഞാന്‍ പഠിച്ച മാന്നാനം സി.എം.ഐ കോളേജില്‍ എസ് എഫ് ഐയുടെ സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വളരെ സജീവമായി നടത്തിയിരുന്നു. അവിടെ യൂണിറ്റ് സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു ഞാന്‍. കേരളാ കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥി സംഘടനകളായിരുന്നു ആ കോളേജില്‍ പ്രബലരായിരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ എസ്.എഫ്.ഐ യുടെ യൂണിറ്റുണ്ടാക്കി. ഞങ്ങളുടെ ചിട്ടയായ പ്രവര്‍ത്തനം കുട്ടികളില്‍ എസ്.എഫ്.ഐക്ക് അനുകൂലമായ പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി. ഫാദര്‍ പീറ്റര്‍ പുളിവേലിയായിരുന്നു അന്ന് കോളേജ് പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍. അക്കാലത്ത് നരസിംഹറാവു ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ പുതിയ ആഗോളവല്‍ക്കരണ - സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണ - ഉദാരവല്‍ക്കരണ നയങ്ങള്‍ക്കെതിരായി രാജ്യവ്യാപകമായി എസ് എഫ് ഐ ശക്തമായ സമരം നടത്തി. ഒരു ദിവസം എസ് എഫ് ഐ പഠിപ്പ് മുടക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഞങ്ങള്‍ മാന്നാനം കോളേജില്‍ പഠിപ്പ് മുടക്കല്‍ സമരം നടത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ ഓരോ ക്ളാസ്സിലും കയറിയിറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ പ്രിന്‍സിപ്പാളച്ചന്‍ ക്ളാസ്സുകളില്‍ കയറി കുട്ടികള്‍ ഇറങ്ങി പോകരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു പേരെ ഉളളുവെങ്കിലും ശക്തമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങളൊക്കെ വിളിച്ച് ക്ളാസ്സുകളുടെ മുന്നിലൂടെ പ്രകടനം നടത്തി. അവസാനം പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ തയ്യാറായി. ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്ന പിരീയഡ് പൂര്‍ത്തിയായ ശേഷം കുട്ടികളെ പുറത്തു വിടാമെന്ന് ഒടുവില്‍ അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാമത്തെ നിര്‍ദ്ദേശം പ്രിന്‍സിപ്പാളിനോട് പറഞ്ഞു. ഓരോ ക്ളാസ്സിലും കയറി ഞങ്ങള്‍ക്ക് സംസാരിക്കണം. ഞങ്ങളുടെ സമരത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യവും ഉദ്ദേശശുദ്ധിയും വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കാനുളള അവസരം ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണമല്ലൊ. അതിന് സമയമില്ല എന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ അദ്ദേഹം തന്നെ വേറൊരു നിര്‍ദ്ദേശം വെച്ചു. പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന പബ്ളിക്ക് സൌണ്ട് സിസ്റമുണ്ട്; ഒരു മൈക്ക്. അതുവഴി ഞങ്ങളുടെ ഡിമാന്റുകള്‍ പറയാമെന്ന് അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു. ആ മൈക്ക് പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ്. ആദ്യമായാണ് ഒരു കോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥി നേതാവിന് ആ മൈക്കിലൂടെ പ്രസംഗിപ്പിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിക്കുന്നത്. അത് എനിക്കായിരുന്നു.

ഇത്തരത്തില്‍ ജനാധിപത്യ ബോധമുളള മാനേജ്മെന്റുകള്‍ നിരവധിയുണ്ട്. അവര്‍ എസ്.എഫ്.ഐ യോടു മാത്രമല്ല എല്ലാവരോടും ഈ സമീപനമാണ് പുലര്‍ത്തുന്നത്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളെയും അവരുടെ അവകാശങ്ങളെയും സഹിഷ്ണുതയോടെ കാണുന്നു. മാന്നാനം കോളേജിലെ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ഫാദര്‍ പീറ്റര്‍ പുളിവേലി എന്റെ കോളേജ് പഠനമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് 13 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. ഞാന്‍ എസ്.എഫ്.ഐയുടെ അഖിലേന്ത്യാ പ്രസിഡന്റാവുന്നതിന് മുമ്പാണ്. അദ്ദേഹം അമേരിക്കയിലാണ്, ചിക്കാഗോയില്‍. അയ്യായിരത്തിലധികം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കോളേജാണ് മന്നാനം കോളേജ്. അവരില്‍ നിന്നും അദ്ദേഹം എന്നെ ഓര്‍ത്തെടുത്തു എന്നത് എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷം നല്‍കി. മകനേ.... എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് കുറെയേറെ നേരം ഫാദര്‍ സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹം വിളിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എന്തെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പോയി.

എസ്.എഫ്.ഐ എന്നാല്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുളള പോഷകസംഘടനയാണ് എന്ന വാദത്തിന് കഴമ്പില്ല എന്ന് എന്റെ സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തനം തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ എസ്.എഫ്.ഐ യുടെ ജില്ലാ ഭാരവാഹിയായിരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പാര്‍ട്ടി മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മഹാത്മാഗാന്ധി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ എം.എസ്.സി ക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അവിടുത്തെ പാര്‍ട്ടി ബ്രാഞ്ചില്‍ അംഗമാവുന്നത്. എന്റെ ദുര്‍ഘടം പിടിച്ച ജീവിത വഴിയില്‍ എനിക്ക് കരുത്തേകിയത്, കൈത്താങ്ങായത് ഇടതുപക്ഷമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടി. ആ പാര്‍ട്ടിയോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു.

ഇത്തരത്തിലുളള വ്യക്തിത്വങ്ങളായിരുന്നു മുന്‍പ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളെ നയിച്ചിരുന്നത്. ജനാധിപത്യവാദികള്‍, മനുഷ്യത്വവും സ്നേഹവും മനസ്സില്‍ പേറുന്നവര്‍. ഇതിന് പകരം സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങളും ഹൃദയരാഹിത്യവും വരുമ്പോഴാണ് വിദ്യാഭ്യാസ കച്ചവടം മാത്രം നടക്കുന്നത്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ജനാധിപത്യബോധം ഇല്ലാതാവുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ മന്നാനം കോളേജ് കടുത്ത വിദ്യാര്‍ത്ഥി വിരുദ്ധ സമീപനം എടുക്കുന്ന കോളേജാണ്. അപ്പോള്‍ മാനേജ്മെന്റിന്റെ, അല്ലെങ്കില്‍ അവരെ നിയന്ത്രക്കുന്നവരുടെ സാമൂഹ്യ ബോധവും സംസ്ക്കാരവുമാണ് ആ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിന്റെ നടത്തിപ്പില്‍ പ്രതിഫലിക്കുക. അത് തിരിച്ചറിയാന്‍ സഭകളും മാനേജ്മെന്റുകളും തയ്യാറാവണം.

• ബിജുവിന് ചെറുപ്പത്തില്‍ ദൈവവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നോ? ആരാധനാലയങ്ങളിലൊക്കെ പോകാറുണ്ടായിരുന്നോ?

ഞങ്ങളുടെ പ്രദേശം ക്രിസ്ത്യന്‍ ഭൂരിപക്ഷ പ്രദേശമായിരുന്നു. ക്രൈസ്തവര്‍ ആയിരുന്നു ഭൂരിഭാഗവും ഞങ്ങള്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത് അവിടെയുളള എല്ലാ ആരാധനാലയങ്ങളിലും പോവുമായിരുന്നു. അത് ചുറ്റുപാടുകളോടുളള അടുപ്പത്തിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന രീതിയാണ്. കൂട്ടുകാരൊക്കെ പോകുമ്പോള്‍ കൂടെ ഞാനും പോകുന്നു. അമ്പലങ്ങളിലെ ഉത്സവങ്ങള്‍ക്കും പള്ളികളിലെ തിരുനാളുകള്‍ക്കും മറ്റും സജീവമായി പങ്ക് കൊണ്ടിരുന്നു. ആ പ്രദേശത്തെ പള്ളികളിലെല്ലാം പോവുമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുമസ് രാത്രികളില്‍ കരോളുകളും മറ്റുമായി പോവുന്നതും ക്രിസ്തു ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്ക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടക്കുന്ന പ്രദക്ഷിണങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നതുമൊക്കെ അന്ന് ആഹ്ളാദകരമായ സംഭവമായിരുന്നു. അതൊക്കെ ആ പ്രദേശത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുളള ആഘോഷമായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിയിലും അമ്പലത്തിലും പോകും. എന്നാല്‍, അതൊന്നും അസ്ഥിക്ക് പിടിച്ച വിശ്വാസമൊന്നുമായിരുന്നില്ല. വിശ്വാസത്തിലുപരി ആഘോഷമെന്ന നിലയിലാണ് ഉത്സവങ്ങളെ കണ്ടത്. ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷങ്ങളിലൊക്കെ പങ്കെടുക്കുമ്പോള്‍ ചെറുപ്പകാലത്ത് വിശപ്പടക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന മെച്ചമുണ്ടായിരുന്നു.

• ബിജുവിന്റെയുളളില്‍ ഇടതുപക്ഷ ബോധം ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ നമ്മള്‍ സംസാരിച്ചു. എപ്പോഴാണ് വിദ്യാര്‍ത്ഥി സംഘടനയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. സംഘടനയുടെ അന്തസത്ത മനസ്സിലാക്കി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ സജീവമാകാന്‍ തുടങ്ങിയത്? സംഘടനാവഴികളെ കുറിച്ച് പറയാമോ?

ഞാന്‍ എസ്.എഫ്.ഐ യില്‍ അംഗമാവുന്നത് ആറാം ക്ളാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. സ്കൂള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലം ഒരു ഇടതുപക്ഷ ഭൂരിപക്ഷ പ്രദേശമായിരുന്നു. അവിടെ പുറത്തു നിന്നും വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ വന്നാണ് മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളൊക്കെ ആ സമയത്ത് നടത്തിയിരുന്നത്. അംഗത്വമെടുക്കുമ്പോഴൊന്നും സംഘടനയെകുറിച്ച് പൂര്‍ണ്ണമായ അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സുകൊണ്ടുളള ഒരടുപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞ് കോളേജിലേക്കൊക്കെ വരുമ്പോഴാണ് എസ്.എഫ്.ഐ യെ അടുത്തറിയാന്‍ പരിശ്രമിച്ചത്. മാന്നാനം കോളേജില്‍ വെച്ചാണ് ആദ്യമായി എസ്.എഫ്.ഐയുടെ കണ്‍വെന്‍ഷനില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നത്. ഡിഗ്രി ഒന്നാം വര്‍ഷത്തിലാണ് അത്. ആ കണ്‍വെന്‍ഷനില്‍ വെച്ചാണ് എന്നെ കോളേജിന്റെ എസ്.എഫ്.ഐ യൂണിറ്റ് സെക്രട്ടറിയായി തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ പരമാവധി ചെറുത്ത് നിന്നു. കാരണം ആ ഒരു ലെവലില്‍ എനിക്ക് യാതൊരു മുന്‍പരിചയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍, തീരുമാനം നടപ്പിലായി. എസ്.എഫ്.ഐയുടെ സജീവ പ്രവര്‍ത്തകനായി മാറാന്‍ ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ടുതന്നെ സാധിച്ചു. അതിന് ശേഷം അവിടെ താലുക്ക് സെക്രട്ടറിയായി. ഏറ്റുമാനൂര്‍ താലൂക്ക് . അതിന് ശേഷം കോട്ടയം ജില്ലാ പ്രസിഡന്റായി. നാലുവര്‍ഷക്കാലം ആ ഭാരവാഹിത്വമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് ശേഷമാണ് സംസ്ഥാന ജോയിന്റ് സെക്രട്ടറിയായത്. പിന്നീട് എസ്.എഫ്.ഐയുടെ സംസ്ഥാന പ്രസിഡന്റായി. തുടര്‍ന്ന് കേന്ദ്രകമ്മറ്റിയംഗം ഇപ്പോള്‍ അഖിലേന്ത്യാ പ്രസിഡന്റ്. വിദ്യാര്‍ത്ഥി രാഷ്ട്രീയ ജീവിതം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ സി.പി.ഐ.എംന്റെ സംസ്ഥാനകമ്മറ്റി കമ്മറ്റിയംഗമാണ്. മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയോട് ചെറുപ്പകാലത്ത് തന്നെ ആഭിമുഖ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകടനങ്ങളിലും പൊതുയോഗങ്ങളിലുമൊക്കെ സ്ഥിരമായി പങ്കെടുക്കും. അമ്മ, കര്‍ഷകതൊഴിലാളി പ്രകടനങ്ങളിലൊക്കെ അന്നും ഇന്നും പങ്കെടുക്കും. അമ്മയുടെ കൂടെയായിരുന്നു കുട്ടികാലത്ത് പ്രകടനങ്ങളില്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്നത്. നാട്ടില്‍ പാര്‍ട്ടിപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും കര്‍ഷകതൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ സജീവമാകാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നാട്ടിലുണ്ടാവുന്ന സമയം കുറവായിരുന്നു. സന്ധ്യയിരുട്ടുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് പഠനം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ എത്തിയിരുന്നത്. എം.എസ്.സിക്കു പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഹോസ്റലിലായി പൂര്‍ണ്ണമായും താമസം. എം ജി യൂനിവേഴ്സിറ്റിയില്‍. അതിനാല്‍ തന്നെ വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനവുമായല്ലാതെ പാര്‍ട്ടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കൂടുതല്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. എനിക്ക് സി പി ഐ എമ്മില്‍ മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് ലഭിക്കുന്നത് തന്നെ ഞാന്‍ എസ്.എഫ്.ഐയുടെ സംസ്ഥാന ജോയിന്റ് സെക്രട്ടറി ആയതിനു ശേഷമാണ്.

ദളിതന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ എന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്ത് എന്നെ ഇതുവരെ ആരും നോക്കി കണ്ടതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മറിച്ച് പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ ദളിതുകള്‍ക്കും മറ്റ് ദുര്‍ബ്ബലര്‍ക്കും എന്നും ആശ്വാസ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ജാതീയമായ വേര്‍തിരിവില്ലാത്ത സമത്വ സുന്ദരമായ ഒരവബോധം ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ് വിവേകാനന്ദന്‍ ഭ്രാന്താലയം എന്ന് വിളിച്ച കേരളത്തെ നവോത്ഥാന ഭൂമികയാക്കുന്നതിനായുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ മുന്നില്‍ നിന്നത് എന്നതും മറക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. ജാതീയമായ വേര്‍തിരിവൊക്കെ ഉണ്ടാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് സങ്കുചിതമായ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുമാണ്. അത്തരം ചിന്തകളില്‍ നിന്നുമുണ്ടാകുന്ന ലാഭം ഒരിക്കലും സ്ഥായിയല്ല. അയാള്‍ ദളിതനായതുകൊണ്ട് അയാളെ ഭാരവാഹിയാക്കാം എന്നൊന്നും പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.തീരുമാനിക്കുകയുമില്ല.
പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി, സംഘടനയെ നയിക്കാനുളള കഴിവിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയൊക്കെയാണ് അതൊക്കെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. കമ്മറ്റികളില്‍ മതപരമായും ജാതിതിരിച്ചുമുളള പ്രാതിനിധ്യം ഭാരവാഹികളുടെ ജാതി, മതം ഇവയോടുളള വിധേയത്വം ഇവയൊക്കെ വെറുതെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ്പിനായുളള കുരുട്ടു തന്ത്രങ്ങള്‍.

എസ്.എഫ്.ഐ എന്നാല്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുളള പോഷകസംഘടനയാണ് എന്ന വാദത്തിന് കഴമ്പില്ല എന്ന് എന്റെ സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തനം തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ എസ്.എഫ്.ഐ യുടെ ജില്ലാ ഭാരവാഹിയായിരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പാര്‍ട്ടി മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മഹാത്മാഗാന്ധി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ എം.എസ്.സി ക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അവിടുത്തെ പാര്‍ട്ടി ബ്രാഞ്ചില്‍ അംഗമാവുന്നത്. എന്റെ ദുര്‍ഘടം പിടിച്ച ജീവിത വഴിയില്‍ എനിക്ക് കരുത്തേകിയത്, കൈത്താങ്ങായത് ഇടതുപക്ഷമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടി. ആ പാര്‍ട്ടിയോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു.

• കേരളസമൂഹം ദളിതരോട് അറിയാതെയെങ്കിലും കാണിക്കുന്ന ഒരവജ്ഞയും അവഗണനയുമുണ്ട്. പൂര്‍വ്വകാലത്തിന്റെ ഒരു തികട്ടല്‍. പുരോഗമന സമൂഹത്തിലായാലും ഉണ്ടാവുന്ന പഴയകാലത്തിന്റെ ഒരയവിറക്കല്‍, പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ അവജ്ഞ, അവഗണന അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തില്‍, പുരോഗമന വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനത്തിലായാലും പാര്‍ട്ടിയിലായാലും ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ യാതൊരു വേര്‍തിരിവും റിസര്‍വേഷനും ലഭ്യമായിരുന്നില്ല എന്നതാണത്. പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ വര്‍ഗപരമായി മാത്രമാണ് കാര്യങ്ങളെ നോക്കികാണുന്നത്. മുസ്ളീം മാര്‍ക്സിസ്റ്, ഹിന്ദു മാര്‍ക്സിസ്റ്, ക്രിസ്ത്യന്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ് എന്നോ ദളിത് മാര്‍ക്സിസ്റ്, നമ്പൂതിരി മാര്‍ക്സിസ്റ്, ഈഴവ മാര്‍ക്സിസ്റ് എന്നോ ഉള്ള വിഭജനം പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലില്ല.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദളിതന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ എന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്ത് എന്നെ ഇതുവരെ ആരും നോക്കി കണ്ടതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മറിച്ച് പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ ദളിതുകള്‍ക്കും മറ്റ് ദുര്‍ബ്ബലര്‍ക്കും എന്നും ആശ്വാസ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ജാതീയമായ വേര്‍തിരിവില്ലാത്ത സമത്വ സുന്ദരമായ ഒരവബോധം ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ് വിവേകാനന്ദന്‍ ഭ്രാന്താലയം എന്ന് വിളിച്ച കേരളത്തെ നവോത്ഥാന ഭൂമികയാക്കുന്നതിനായുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ മുന്നില്‍ നിന്നത് എന്നതും മറക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. ജാതീയമായ വേര്‍തിരിവൊക്കെ ഉണ്ടാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് സങ്കുചിതമായ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുമാണ്. അത്തരം ചിന്തകളില്‍ നിന്നുമുണ്ടാകുന്ന ലാഭം ഒരിക്കലും സ്ഥായിയല്ല. അയാള്‍ ദളിതനായതുകൊണ്ട് അയാളെ ഭാരവാഹിയാക്കാം എന്നൊന്നും പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.തീരുമാനിക്കുകയുമില്ല.പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി, സംഘടനയെ നയിക്കാനുളള കഴിവിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയൊക്കെയാണ് അതൊക്കെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. കമ്മറ്റികളില്‍ മതപരമായും ജാതിതിരിച്ചുമുളള പ്രാതിനിധ്യം ഭാരവാഹികളുടെ ജാതി, മതം ഇവയോടുളള വിധേയത്വം ഇവയൊക്കെ വെറുതെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ്പിനായുളള കുരുട്ടു തന്ത്രങ്ങള്‍.

• മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് അത്തരത്തിലുളള പ്രചരണങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടെന്താണ് ലാഭം?

അതില്‍ മനസ്സിലാക്കാനുളള കാര്യം ഒരു മാധ്യമസ്ഥാപനം എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു മാനേജ്മെന്റിന് കീഴില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതായിരിക്കും. ആ മാനേജ്മെന്റിന്റെ താല്പര്യങ്ങള്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് തീര്‍ച്ചയായും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കേണ്ടി വരും. അതുപോലെതന്നെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍, റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരും എഡിറ്റര്‍മാരുമടങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ വൃന്ദം ആള്‍ക്കാരാണ്. അവര്‍ക്ക് പല താല്പര്യങ്ങളും കാണും. നമ്മുടെ താല്പര്യങ്ങള്‍, ഐഡിയാകള്‍ നമ്മള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മേഖലകളില്‍ പ്രതിഫലിക്കുമല്ലൊ. ഈ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരില്‍ തന്നെ വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ തമ്മില്‍ നല്ല സൌഹൃദങ്ങളുണ്ടാവും. അവര്‍ ഒരു ടീമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ ഒരേ നിറത്തിലും തരത്തിലും സ്വഭാവത്തിലുമുളള വാര്‍ത്തകള്‍ വിവിധ മാധ്യമങ്ങളില്‍ ഒരുമിച്ച് വരുത്താം. അങ്ങിനെ വരുമ്പോള്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ക്കും വിവരങ്ങള്‍ക്കുമായി ഈ മാധ്യമങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നവര്‍ അത് വിശ്വസിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവും. മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ചെയ്യുന്നത് ഒരുതരം സൈക്കോളജിക്കല്‍ അപ്രോച്ചാണ്. അതിന്റെ ആഴവും രാഷ്ട്രീയവും പ്രതിഫലനങ്ങളുമൊന്നും ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ മനസ്സിലാക്കണമെന്നില്ല. മനസ്സിലാക്കി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്.

ആന്ധ്ര പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ എസ് എഫ് ഐ മറ്റ് സംഘടനകളെ അപേക്ഷിച്ച് വളരുകയാണ്. അവിടെ അംഗത്വത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ വന്‍വര്‍ധനവ് ഉണ്ടായി. ആ സംസ്ഥാനത്തെ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി അവിടുത്തെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിതിരിച്ചതു കൊണ്ടാണ് ഈ മികവ് നേടാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. അവിടുത്തെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കാനും സമരങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ സംഘടനയുടെ അവിടുത്തെ അടിത്തറ വികസിച്ചു. ഗവണ്‍മെന്റ് ആന്ധ്രയിലെ ദളിത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ സ്റൈപന്റ് തടഞ്ഞുവെച്ചപ്പോള്‍ എസ് എഫ് ഐയാണ് സമരത്തിലേര്‍പ്പെട്ട് അത് വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്. ഇതൊക്കെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. അവകാശങ്ങള്‍ ലഭിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ചുവാങ്ങാന്‍ കഴിയും എന്ന പുത്തനനുഭവം.

കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷം മാധ്യമങ്ങളില്‍ വന്ന വാര്‍ത്തകള്‍ എടുത്ത് പരിശോധിച്ച് നോക്കിയാല്‍ സമൂഹത്തിന് ഗുണകരമാവുന്ന, അല്ലെങ്കില്‍ നിസ്വവര്‍ഗത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് നില്‍ക്കുന്ന എത്ര വാര്‍ത്തകള്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്? മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് താല്‍പര്യമില്ലാത്ത ചില വ്യക്തികളെ താറടിച്ച് കാണിക്കാനെഴുതിയ വാര്‍ത്തകളുടെ സ്ഥാനത്ത് കേരളത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ പ്രശ്നങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് അതേറെ ആശ്വാസമായേനെ. മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് സമൂഹത്തില്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാനാവും, ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ മാഫിയാവല്‍ക്കരണത്തിന് വിധേയരാവാന്‍ പാടില്ല. ഫാസിസ്റുകളും തീവ്രവാദികളും ആകാന്‍ പാടില്ല. ആരോഗ്യകരമായ ഒരു മാധ്യമ അവബോധം അവരിലുണ്ടാവണം. അവര്‍ നല്ല സാമൂഹ്യ ജീവികളാകണം. സാധാരണക്കാരിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലണം. മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റേറ്റിന്റെ നാല് ചുവരുകള്‍ക്കുളളിലിരുന്ന് വാര്‍ത്തകള്‍ മെനഞ്ഞെടുക്കേണ്ടവരല്ല. ദരിദ്രനാരായണന്മാരുടെയും ദളിതുകളുടെയും മറ്റ് അവശ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളില്‍ നിന്ന് അക്ഷരങ്ങള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കേണ്ടവരാണ്. വികസനത്തിന്റെ പുത്തന്‍ ആകാശ വിതാനങ്ങള്‍ സമൂഹത്തിന് ലഭ്യമാക്കാന്‍ ഏകമനസ്സോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടവരുമാണ്.

• മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാരെ കുറിച്ചും ഇത്തരത്തിലുളള അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങളാണ് പറയുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് മാര്‍ക്സിസ്റുകളെ കുറിച്ച്?

നമ്മളൊരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. ലോകമാകെ മാര്‍ക്സിസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരികയാണ്. മാര്‍ക്സിസം പരക്കെ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പുത്തന്‍ ഉദാരവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ വക്താക്കള്‍വരെ മാര്‍ക്സിന്റെയും എംഗല്‍സിന്റെയും രചനകള്‍ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്. അമേരിക്കന്‍ സാമ്പത്തിക മേഖലയുടെ തകര്‍ച്ചയെ തുടര്‍ന്ന് ലോകസമ്പദ്ഘടനയിലുണ്ടായ ധനപരമായ കുഴപ്പങ്ങളും ഇടിവുകളും മാര്‍ക്സിസത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതിലേക്കാണ് ലോകത്തെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് യൂറോപ്പില്‍ “മൂലധനം” ഏറ്റവുമധികം വിറ്റഴിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈയൊരു സമയത്ത് ഇവിടുത്തെ മാധ്യമസുഹൃത്തുക്കള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്ന വാദങ്ങള്‍ യുക്തിസഹങ്ങളല്ല.

ഇവരുടെ പ്രശ്നം രാഷ്ട്രീയപരമായ ഈഗോയാണ്. വെറുതെയുളള ഒരു മത്സരം. പേടിപ്പിച്ചാലും പേടിക്കാത്തവരെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന അന്വേഷണം. അതിനായുളള പരിശ്രമം. അതിന്റെ ഭാഗമായാണ് കേരളത്തിലുള്ള പ്രചരണങ്ങള്‍. ഇവിടുത്തെ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളില്‍ പലരെയും ഏതൊക്കെ തരത്തില്‍ വ്യക്തിഹത്യ നടത്തി. വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന തരത്തില്‍ നടത്തിയ ആ ഗീബത്സിയന്‍ പ്രചരണത്തിന്റെ നാള്‍വഴികളും വിശദാംശങ്ങളും അത് നടത്തിയവര്‍ക്കു തന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകാണില്ല. ഈ തരത്തിലുളള പ്രചരണങ്ങള്‍ മാധ്യമ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചില അജണ്ടകള്‍ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുളളത് മാത്രമാണ്. എത്രകാലമായി ഇത് തുടങ്ങിയിട്ട്! ഇതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കള്‍ ആരാണ്. ഇത്തരം പ്രചരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കുറച്ച് പേരെ കുറച്ച് കാലം തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയും. അത്യന്തികമായ സത്യം എന്നായാലും പുറത്ത് വരും. അപ്പോള്‍ ആ കൂട്ടരുടെയും തെറ്റിദ്ധാരണ മാറും. നന്ദിഗ്രാം കണ്ടില്ലെ? എന്തായിരുന്നു പ്രചരണം. അവസാനം ആടുകളെ തമ്മിലടിപ്പിച്ച് രക്തം നുണഞ്ഞ കുറുനറിയെപ്പോലെയായില്ലേ മാധ്യമങ്ങള്‍. ഇപ്പോള്‍ മമതയെ പറ്റി പുന്നാരം പറഞ്ഞ നാക്കുകൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ പതറി നില്‍ക്കയാണ്. അവരുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാനുണ്ടോ? സമൂഹത്തില്‍ ശബ്ദമില്ലാതെ നില്‍ക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുകയും അവരെക്കൊണ്ട് ഇവരുടെ നിക്ഷിപ്തങ്ങളായ അജണ്ടകള്‍ ചെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി എത്ര പ്രതിലോമകരമാണ്. നന്ദിഗ്രാമില്‍ സി.ഐ.എയുടേതടക്കമുളള ഫണ്ടുകള്‍ കൈപ്പറ്റുന്ന നിരവധി എന്‍.ജി.ഒകളും എസ്.യു.സി.ഐ പോലുളള സംഘടനകളും മാധ്യമങ്ങളും ഒറ്റക്കെട്ടായല്ലെ ഓപ്പറേഷന്‍ നടത്തിയത്. തൃണമൂല്‍ കോണ്‍ഗ്രസിനെ പറ്റി പറഞ്ഞ അതിശയോക്തികള്‍ ഇപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കാനില്ല. ഇപ്പോഴെന്താ ആര്‍ക്കും നാവില്ലെ?

കേരളത്തില്‍ എല്ലാറ്റിനും മുകളിലാണ് തങ്ങള്‍ എന്ന തരത്തിലുളള ഒരഹങ്കാരം വിവാദങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരുണ്ട്. എഴുതി തകര്‍ത്തുകളയാമെന്നും തളിര്‍പ്പിക്കാമെന്നുമുളള വ്യാമോഹം. ആ മനോഭാവം എന്റേതായാലും അവരുടേതായാലും തിരുത്തപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്. കഴിവും മികവുമുളള ഈ സുഹൃത്തുക്കള്‍, ഇത്തരത്തിലുളള പരദൂഷണത്തിന്റെ വെടിക്കെട്ടുകളില്‍ അഭിരമിക്കേണ്ടവല്ല. വിവാദങ്ങളുടെ ശവപ്പറമ്പ് മാത്രമായി മാറേണ്ട ഒന്നാണോ കേരളം.

• ഇപ്പോള്‍ ബിജു എസ് എഫ് ഐയുടെ അഖിലേന്ത്യാ പ്രസിഡന്റ് ആണ്. എംപിയാണ്. ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍. ദളിതര്‍ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില്‍ അനുഭവിക്കുന്ന അവഗണനയ്ക്കെതിരെ ശബ്ദമുയര്‍ത്താന്‍ താങ്കളുടെ സംഘടന തയ്യാറാവുമോ? ഇന്ത്യയിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളില്‍ വളരെ ചെറിയൊരു ശതമാനം മാത്രമേ ഇപ്പോള്‍ എസ് എഫ് ഐയില്‍ അംഗങ്ങളായിട്ടുള്ളു. ഇന്ത്യന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ഭൂരിഭാഗത്തെയും ആകര്‍ഷിക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക് സംഘടനയെ എത്തിക്കാന്‍ പരിശ്രമിക്കുമോ?

കേരളത്തില്‍ എല്ലാറ്റിനും മുകളിലാണ് തങ്ങള്‍ എന്ന തരത്തിലുളള ഒരഹങ്കാരം വിവാദങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരുണ്ട്. എഴുതി തകര്‍ത്തുകളയാമെന്നും തളിര്‍പ്പിക്കാമെന്നുമുളള വ്യാമോഹം. ആ മനോഭാവം എന്റേതായാലും അവരുടേതായാലും തിരുത്തപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്. കഴിവും മികവുമുളള ഈ സുഹൃത്തുക്കള്‍, ഇത്തരത്തിലുളള പരദൂഷണത്തിന്റെ വെടിക്കെട്ടുകളില്‍ അഭിരമിക്കേണ്ടവല്ല. വിവാദങ്ങളുടെ ശവപ്പറമ്പ് മാത്രമായി മാറേണ്ട ഒന്നാണോ കേരളം.

ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം തന്നെയാണ് എസ് എഫ് ഐയുടെ അഖിലേന്ത്യാ അധ്യക്ഷന്‍ എന്നത്. ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചതുപോലെ വലിയ രീതിയിലുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ നിരവധി ഈ രാജ്യത്തിലുണ്ട്. പലസംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഭൂരിപക്ഷത്തിന് സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസവും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസവും ലഭിക്കാത്ത സ്ഥിതിയുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് അവസരമുണ്ടായാലും ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങള്‍ ഏറെ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ. കര്‍ണ്ണാടകത്തില്‍ ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഹോസ്റലുകളില്‍ ദളിത് ജാതിയിലുള്ളവര്‍ക്ക് ചെരിപ്പിട്ട് നടക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയുണ്ട്. ആന്ധ്രയില്‍ സവര്‍ണ്ണരായ സ്കൂള്‍ അധികൃതര്‍ ദളിത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്നില്ല. ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ രാജ്യത്തിന്റെ പലഭാഗത്തും അധികൃതര്‍തയ്യാറാവുന്നില്ല. എനിക്കു തോന്നുന്നത് എന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളേക്കാള്‍ തീക്ഷ്ണമായ രീതിയിലുള്ള അനുഭവങ്ങളാണ് രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ ദളിത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഇത്തരം വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെടാന്‍ എന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ കരുത്താവും എന്നാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.

പഴയതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ആന്ധ്ര പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ എസ് എഫ് ഐ മറ്റ് സംഘടനകളെ അപേക്ഷിച്ച് വളരുകയാണ്. അവിടെ അംഗത്വത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ വന്‍വര്‍ധനവ് ഉണ്ടായി. ആ സംസ്ഥാനത്തെ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി അവിടുത്തെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിതിരിച്ചതു കൊണ്ടാണ് ഈ മികവ് നേടാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. അവിടുത്തെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കാനും സമരങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ സംഘടനയുടെ അവിടുത്തെ അടിത്തറ വികസിച്ചു. ഗവണ്‍മെന്റ് ആന്ധ്രയിലെ ദളിത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ സ്റൈപന്റ് തടഞ്ഞുവെച്ചപ്പോള്‍ എസ് എഫ് ഐയാണ് സമരത്തിലേര്‍പ്പെട്ട് അത് വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്. ഇതൊക്കെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. അവകാശങ്ങള്‍ ലഭിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ചുവാങ്ങാന്‍ കഴിയും എന്ന പുത്തനനുഭവം.

എസ് എഫ് ഐക്ക് അഖിലേന്ത്യാ തലത്തില്‍ നാല്‍പ്പത്തിമൂന്ന് ലക്ഷത്തിലേറെ അംഗസംഖ്യയുണ്ട്. ഇന്ത്യന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളില്‍ സംഘടിതരായ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ ശതമാനം വെറും പത്തുമാത്രമേയുള്ളു എന്നതും ഇതിനൊപ്പം കൂട്ടി വായിക്കണം. ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനമാണ് എസ് എഫ് ഐ എന്നു പറയുമ്പോഴും നമ്മുടെ പോരായ്മകള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. അവ പരിഹരിച്ച് മുഴുവന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെയും പ്രസ്ഥാനമായി മാറാനുള്ള പരിശ്രമമാണ് എസ് എഫ് ഐ നടത്തുന്നത്. സംഘടിതരല്ലാതെ നില്‍ക്കുന്ന തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം വരുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥി സമൂഹത്തിലാണ് തീവ്രവാദ ശക്തികളും ഫാഷിസ്റ് ശക്തികളുമൊക്കെ പിടിമുറുക്കുന്നത്. അതിനെ ചെറുത്തുകൊണ്ട്, ആ വിദ്യാര്‍ത്ഥി സമൂഹത്തിലേക്ക് പുരോഗമനോന്‍മുഖമായ ആശയങ്ങളുമായി ഇറങ്ങിതിരിക്കാനും എസ് എഫ് ഐയില്‍ ഇവരെയെല്ലാം അണി നിരത്താനുമുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ അഖലേന്ത്യാ അധ്യക്ഷന്‍ എന്ന നിലയില്‍ നിര്‍വ്വഹിക്കാനാവും എന്നുതന്നെയാണ് ഞാന്‍ കരുതുന്നത്. ആലത്തൂര്‍ പാര്‍ലിമെന്റ് മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ ലോകസഭയിലേക്ക് എത്തിയത്. ഒരു മികച്ച പാര്‍ലമെന്റേറിയന്‍ ആവുന്നതിനുള്ള പരിശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തുന്നു. പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളുടെ കമ്ണീരൊപ്പുവാനുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഏകോപിപ്പിക്കാന്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നു.

 

Comments  

 
+2 # sagavejaleel elayodath 2012-05-17 16:24
ലാല്‍ സലാം സഖാക്കളേ
Reply | Reply with quote | Quote
 
 
+1 # sagavejaleel elayodath 2012-05-17 16:26
ലാല്‍ സലാം സഖാവെ
Reply | Reply with quote | Quote
 
 
+2 # RE: ജീവിതം എന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക് കിbinu 2012-05-23 15:34
oru pazhaya sahapravarthaka nte abhivadyangal....
Reply | Reply with quote | Quote
 
 
-1 # Gopakumar PbGopakumar 2012-07-10 19:45
പ്രിയ സഖാവേ ,
തീക്ഷ്ണമായ നേരനുഭവം ഒരാള്‍ പങ്കുവയ്കക്കുന് നു. ഏതു ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചാലും, എത്ര അനുതാപം നടിച്ചാലും നമ്മളതിനു പുറമേനിന്നാണ് കാണുന്നത്.
*************** *************** *
പ്രീജിത്തിനും സഖാവ് ബിജുവിനും അഭിവാദ്യങ്ങള്‍ !
Reply | Reply with quote | Quote
 
 
-1 # RE: ജീവിതം എന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക് കിഅമീര്‍ കല്ലുംപുറം 2012-07-11 07:38
എന്റെ ദുര്‍ഘടം പിടിച്ച ജീവിത വഴിയില്‍ എനിക്ക് കരുത്തേകിയത്, കൈത്താങ്ങായത് ഇടതുപക്ഷമായിരുന ്നു, പ്രത്യേകിച്ചും മാര്‍ക്സിസ്റ് പാര്‍ട്ടി. ആ പാര്‍ട്ടിയോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നതില ്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു ................

അഭിവാദ്യങ്ങള്‍ സഖാവെ.........
Reply | Reply with quote | Quote
 
 
-1 # RE: ജീവിതം എന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക് കിShanoj Moidutty 2012-07-11 11:21
അഭിവാദ്യങ്ങള്‍..........
Reply | Reply with quote | Quote
 

സംവാദത്തിലേക്ക്‌ സ്വാഗതം

ഇവിടെ മംഗ്ളീഷില്‍ എഴുതാം ...Ctrl+G അമര്‍ത്തി ഭാഷ മാറ്റാം ...


ആധികാരികതക്കായി താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍ ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്യു

ആധികാരികതക്കായി താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍ ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്യു
Refresh

Banner
Copyright © 2017 www.nellu.net. All Rights Reserved.
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
 

Who's Online

We have 481 guests online

Polls

Joomla! is used for?
 

Advertisement

Featured Links:
Joomla!
Joomla! The most popular and widely used Open Source CMS Project in the world.
JoomlaCode
JoomlaCode, development and distribution made easy.
Joomla! Extensions
Joomla! Components, Modules, Plugins and Languages by the bucket load.
Joomla! Shop
For all your Joomla! merchandise.